گفتمان ممنوعیت وادبیات بازدارنده در تربیت کودک

تربیت فرزند خانواده مشاوره روانشناسی و سبک زندگی

گفتمان وادبیاتی که والدین و مربیان در رابطه باکودک بکار میگیرند معمولا حجم و کاربرد واژه های منع کننده,بازدارنده,هشدار دهنده ومحدود کننده و منفی بیشتر از سایرکلمات وعبارات است.
“نرو,دست نزن,نکن,نخور,نگاه نکن,برو کنار,آخرین بارت باشه,دخالت نکن,بازم ول کن نیستی؟خفه شو,بس کن و …”
و کودک شما هم نسبت به این حساسیت ها و منع شدید و غلیظ بی تفاوت خواهد بود.
این طبیعی است که کودک باید بیاموزد برخی کارها و اقدامات برایش مخاطره آمیز است مانند:
بازی با آتش,رفتن لبه پرتگاه,باز کردن درب ماشین هنگام حرکت,دستبرد به کیف هم دبستانی یا همکلاسی و…
ولی تعمیم(عمومیت بخشی)این عبارات در همه زمینه ها واکثر اوقات ,مخاطرات و پیامدهای منفی به این شکل خواهد داشت.

۱-امر و نهی بجا و شایان ذکر والدین بی اثرمیشود تا جاییکه کودک نسبت به ایده های مثبت,ضروری وسازنده آنان بی اهمیت میگردد.
۲-انگیزه کنجکاوی وحس پرسشگری و جواب گیری که برای پرورش استعدادهای کودک وبلوغ فکری وی لازم است به تدریج کمرنگ و نهایتا به دست فراموشی سپرده میشود.
۳-خواسته ها ,تمایلات وآرزوهای منطقی کودک با کاربست افراطی ومکرر این الفاظ وعبارات منفی ومنع کننده ابتدا واپس رانده شده وسرکوب میگردد و در سنین بالاتر بروز پیدا میکند ودر برخی موارد حالت نابهنجارانه و خشونت آمیز به خود میگیرد.
۴-نهادینه شدن لجبازی وسماجت در روح و روان کودک در اثر کاربرد ممنوعیت های مداوم و افراطی یکی دیگر از پیامدهای این گفتمان میباشد.

www.moshaverekhahan.ir
کانال تلگرامی”مشاوره خواهان”

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *